سلامتی

آیا شما هم اعتقاد دارید امواج الکترومغناطیسی برای سلامت مضر هستند؟ | تغذیه سالم

شمام باور دارین امواج الکترومغناطیسی واسه سلامت ضرر دارن؟

مسعود توکلی: عده زیادی که هر روزه بر تعدادشون اضافه می شه، بر این باور هستن که امواج الکترومغناطیسی باعث سردرد، حالت تهوع و ایجاد درد فلج کننده ای در اونا می شه. اما واقعا این امواج واسه سلامتی افراد ضرر دارن؟

خانوم مری کولز شهروند ۶۳ ساله انگلیسی، از رفتن به تئاتر، رستوران، سینما، فرودگاه و پارکا دوری می کنه. اگه نوبت پزشکی در بیمارستان داشته باشه، تا آخرین لحظات ساعات کار بیمارستان، بیرون از ساختمون منتظر می مونه و خریدای خود از سوپرمارکت رو هم بسیار سریع انجام میده.

مریضی به دلیل به کار گیری تکنولوژی!

حتی قدم زدن در خیابونای دور و بر منزلش هم می تونه موجب درد وحشتناکی در دهنش شه. واسه همینه که همیشه هنگام خروج از خونه یه کاور مخصوص از جنس الیاف نقره و پلی آمید روی لباس خود می پوشد.

هرچند واسه رهگذران، این رفتار خانوم کولز عجیب به نظر می رسه، اما اون اصرار داره که این پوشش (با نام Aaronia Shield) تنها راه مراقبت در برابر امواج به وجود اومده به وسیله موبایلا و وای فایه.

مریضی به دلیل به کار گیری تکنولوژی!

درست مثل آدمایی که به مضر بودن امواج الکترومغناطیسی فکر میکنن (که تعدادشون روز به روز در حال زیاد شدنه)، خانوم کولز هم عقیده داره که از سندروم نبود تحمل حساسیت الکترومغناطیسی یا به طور خلاصه EHS رنج می بره. به بیان دیگه، اون فکر میکنه دستگاه های الکترونیکی که بیشتر ما در زندگی روزمره مون به اونا وابسته هستیم، اونو مریض می کنن.

حدود ۵ درصد از جمعیت انگلستان (بیشتر از ۳ میلیون نفر) عقیده دارن که تا حدودی تحت تاثیر حساسیت الکترومغناطیسی یا همون آلرژی به امواج رادیویی پخش شده از دستگاه ها هستن.

منظور از دستگاه ها طیف بزرگی از وسایل الکترونیکی، از موبایلا گرفته تا تلویزیون و حتی لامپای روشناییه. امواج متصاعد شده از این دستگاه ها به وجود اومده به وسیله تابش غیر یونیزه هستن که فرکانس اونا خیلی کم درنظر گرفته شده تا روی آدم بی تاثیر باشن.

با این حال آدمایی که از EHS رنج می برن فکر می کنن تابش در این سطح پایین هم می تونه مضر باشه. این افراد نشونه هایی مانند سردرد، بی حالی، حالت تهوع، سختی در نفس کشیدن و حتی فلج شدن رو گزارش کردن.

اونا هم اینکه ترس اونو دارن که این تشعشعات ممکنه موجب سرطان، بیماریای خودایمنی و مشکلات عصبی در دراز مدت شه.

مری کولز میگه:

“قبل اینکه در سال ۲۰۱۲ به EHS گرفتار شوم، باورم نمی شد که اینجور مریضی ای وجود داشته باشه. مریض شدن به دلیل به کار گیری تکنولوژیایی که چند سال مشغول به کار گیری اونا بوده ام و تا حالا مشکلی با اونا نداشته ام، به نظر غیرواقعی میاد. اما دردی که من از اون رنج می برم به طور کامل واقعیه. بدترین حالت، احساس شوک الکتریکی درون دهانمه.

مجبور شدم تموم سبک زندگی ام رو عوض کنم تا در برابر امواج وای فای و سیگنالای گوشی موبایل قرار نگیرم. وای فای امروزه همه جا هست و دوری از اون بسیار سخته. دوری از آدمایی که گوشی موبایل دارن از اونم سخت تره.”

این ایده بسیار بحث برانگیز که میدانای الکترومغناطیسی می تونن سلامت ما رو تحت تاثیر قرار بدن، اولین بار در دهه ۶۰ میلادی وقتی که دکتر رابرت بِکِر آمریکایی کمپینی علیه خطوط ولتاژ بالا درست کرد مطرح شد. اون به فکر بود خطوط ولتاژ بالای انتقال برق موجب مریضی آدمایی که در نزدیک اون زندگی می کردن شده.

در سالای گذشته، همراه با رشد خیره کننده صنعت ارتباطات، ترس از خطرناک بودن امواج الکترومغناطیسی به وجود اومده به وسیله موبایلا و امواج وای فای هم شدت پیدا کرده. اما راهی واسه فرار از تکنولوژی وایرلس در دنیای امروز وجود نداره.

سال آینده تعداد هات اسپاتای وای فای در بریتانیا به ۲۱ میلیون عدد می رسه و تعداد تلفنای همراه از جمعیت کشور هم بالاتر میره.

با اینکه دلایل محکمی مبنی بر رابطه بین تکنولوژی موبایل و مریضی وجود نداره، اما مطالعاتی هم وجود دارن که به اثرات نگران کننده ای اشاره کردن.

پژوهشی روی اسکن مغزی در سال ۲۰۱۱ نشون داد که در حضور تشعشعات وای فای فعالیت مغز دانش آموزان مذکر در نواحی که مربوط به دقت کردنه کم میشه.

تحقیق دیگری در سال ۲۰۱۰ نشون داد که سیگنالای وای فای فعالیت مغزی رو در زنان جوونی که طی آزمایشی تلاش در تکرار یه سری اعداد که واسه اونا خونده می شد رو داشتن، شدیدا کاهش می داد.

مریضی به دلیل به کار گیری تکنولوژی!

حساسیت واسه سلامت کودکان به اندازه ایه که مجلس اروپا درخواست محدودیت به کار گیری وای فای در مدارس و هم اینکه محدودیت به کار گیری موبایل به وسیله کودکان رو داره. اما EHS در بریتانیا (بر خلاف سوئد) به عنوان یه مریضی شناخته نمی شه.

آژانس حفاظت از سلامت انگلستان میگه هیچ دلایل علمی مبنی بر رابطه بیماریا با لوازم الکتریکی وجود نداره؛ هرچند گزارش علائم واقعی و ناراحت کننده به وسیله مردم رو به رسمیت می شناسه.

بعضی پزشکان هم از این مریضی بیان نگرانی می کنن. دکتر اندرو ترسیدر دکتر خانوادگی در سامِرسِت انگلستان بیماران زیادی رو دیده که از علائم EHS شکایت می کنن. اون عقیده داره حساسیت الکترومغناطیسی یه مریضی جدیه. اونم اینکه میگه:

“ما دقیقا نمی دونیم این مریضی چیجوری اتفاق میفته، اما با در نظر گرفتن حساسیت سلولای بدن به دیگر شکلای جور واجور موجای دارای انرژی مانند امواج صوتی و نور، این که سلولا به دیگر فرکانسا (مانند امواج رادیویی) حساس نباشن عجیب هستش.

امیدوارم در آینده ای نزدیک، سرویس سلامت همگانی انگلستان (NHS) در تصمیم خود تجدید نظر کرده و این مریضی رو جدی بگیره.”

وقتی که مری کولز در اکتبر ۲۰۱۲ شروع به تجربه درد شدیدی در دهن کرد، فکر می کرد که این درد واکنشیه به مواد شیمیایی موجود در فوم ضد آتیش سوزی ای که کارگران از اون واسه پر کردن سوراخی در دیوار آشپزخانه اون استفاده کرده بودن.

سه ماه بعد، پس از اینکه فوم استفاده شده در دیوار آشپزخانه رو تعویض کرده بود، بازم از همون علائم رنج می بره؛ این دفعه هنگام به کار گیری لپ تاپ، موبایل و حتی تلویزیون. خانوم کولز که به تنهایی در لندن زندگی می کنه میگه:

“کم کم شک کردم که این واکنشا منشاء شیمیایی ندارن؛ پس شروع به آزمایش روی خودم کردم. واسه ناهار با خواهرزاده ام که آیپد داره بیرون رفتیم. آیپد رو نزدیک صورتم گرفتم و بدون این دست اون دست کردن احساس درد شدیدی در دهنم کردم.

یهو فهمیدم دیگه نمی تونم تلوزیون تماشا کنم، از کامپیوتر یا تلفنم استفاده کرده و یا حتی بدون درد لامپای خونه رو روشن کنم و این خیلی ترسناک بود.”

مری از راه یکی از دوستانش با انجمن حساسیت به امواج الکترومغناطیسی انگلستان آشنا شد که ۱۰۰۰ عضو داره. مری میگه:

هم اینکه به ملاقات دکتر خانوادگی رفتم. بر خلاف اینکه اون منو جدی گرفت، اما اصلا نمی دونست که باید چیکار کنه. به من پیشنهاد داده شد که مورد رفتار درمانی قرار بگیرم، که واسه درمان آدمایی با مشکلات روانی (مانند افسردگی) استفاده می شه و هیچ اشاره ای به خود حساسیت واقعی نشده بود.”

اون به جای گوش دادن به حرف دکتر، از دیگر افراد گرفتار مشاوره گرفت.

“لامپای خونه رو از فلوئورسنت با لامپای رشته ای قدیمی یا هالوژن تعویض کردم که سطح پایین تری از تشعشع دارن.

اتصال وای فای خود رو با اتصال سیمی جانشین کرده و فیلتری روی خط تلفن نصب کردم تا سیگنالای اینترنت پهن باند رو حذف کنه. هم اینکه از راه اینترنت پارچه Aaronia Shield خریدم که در مقابل امواج ازم مراقبت می کنه. این پارچه ساخت آلمانه و تقریبا هر متر اون ۷۰ پوند قیمت داره.

از اونجا که دندونای زیادی در دهنم با فلز پر شده بود، به من پیشنهاد شد تا از شر اونا خلاص شوم، چون رسانای الکتریسیته هستن. روند جانشین کردن اونا با مواد غیر فلزی ۶ ماه به طول رسید. من هم اینکه از یه رژیم سالم غذایی پیروی می کنم.”

مری عقیده داره که تونسته علائم مریضی رو کم کنه، اما زندگی بسیار سختی داره.

“مجبور شدم از خیلی از چیزایی که عاشقشون بودم دست بکشم؛ از جمله رهبری تورهای گردشگری در لندن. هم اینکه قراره به تموم منطقه ای که من در اون زندگی می کنم وای فای سراسری بیاد و هیچ تضمینی نیس که خیابون من از این قضیه مستثنی باشه.”

هرچند بعضی کارشناسان به این داستانا مشکوک هستن. پروفسور مالکوم اسپرین مدیر بخش فیزیک پزشکی بنیاد سلطنتی برکشایر میگه:

“هیچ گونه دلایلی مبنی بر رابطه بین امواج وای فای یا سیگنالای موبایل با مریضی وجود نداره. سطح تشعشع از این دستگاه ها بسیار پایینه؛ به حدی که در بیشتر موارد اصلا قابل تشخیص نیس. شدت تابش امواج وای فای صدهزار بار کمتر از یه اجاق مایکروویو خانگیه.

اگه حساسیت به امواج الکترومغناطیسی واقعی بود، باید وقتی که اولین بار تو یه قرن پیش معرفی شدن با اون روبرو می شدیم. به نظر من علائم این مریضی می تونن به وجود اومده به وسیله نگرانی مردم درباره تکنولوژی باشن، نه خود تکنولوژی.”

اما آدمایی که خود رو گرفتار به EHS می دونن می گن ناراحتی شون خیلی واقعیه.

مریضی به دلیل به کار گیری تکنولوژی!

tiffany mwss23 microwave ovenریکی گاردینر ۶۶ ساله که قبلا عضو یه گروه موسیقی بوده، حالا تو یه منطقه دهاتی، زندگی آرومی رو می گذرونه.

نشونه های مریضی در اون اوایل دهه ۸۰ ظاهر شد و عقیده داره که علائم مریضی اون به وجود اومده به وسیله ۵ کامپیوتری بود که از اونا واسه تولید موسیقی استفاده می کرده. اون میگه:

این علائم با احساس گرمای عجیبی درون بدنم شروع شدن و در اواسط دهه نود حالم بسیار بدتر شد. ضربان قلبم بی نظم بود و مشکل تنفس داشتم.

چند سالی به دلیل مریضی نمی تونستم کار کنم. همه چیز رو تا حالا امتحان کردم. از خوابیدن درون خیمه ای پارچه ای واسه گرفتن جلوی تابش امواج گرفته تا رنگ کردن خونه ام با رنگی از جنس گرافیت.

هنوزم واسه تولید موسیقی از کامپیوتر استفاده می کنم، اما وای فای ندارم و هنگام به کار گیری کامپیوتر در سمت دیگه اتاق نشسته و از دوربین دوچشمی واسه دیدن نمایشگر استفاده می کنم.”

با اینکه ریکی فکر میکنه داره وضعیت خود رو مدیریت می کنه، اما از اینکه EHS بیشتر جدی گرفته نمی شه عصبانیه. اون میگه:

“صنعت ارتباطات پول سازترین صنعتیه که دنیا تا حالا به خود دیده. به خاطر همین راحت تره تا ما به عنوان افراد دیوونه ندیده گرفته شیم، تا این که این سوال مطرح شه که بمباران ما به وسیله امواج الکترومغناطیسی کار درستیه؟”

سو براون ۵۳ ساله و مادر ۲ فرزنده. اون با ریک موافقه و ۳ سال پیش، بعد از اینکه در مدرسه ای که در اون کار می کرد وای فای نصب شد، بی خیال شد. اون میگه:

“من همیشه سالم بودم؛ اما یهو بدون هیچ دلیل مشخصی شبا به سختی خوابم می بره. درد شدیدی در سرم شروع شد و بعضی وقتا حالت تهوع داشتم. دکترم مسکن قوی تجویز کرد، اما فایده نداشت. فکر میکردم شاید تومور مغزی داشته باشم.

ولی در تعطیلات مدرسه، علائم تقریبا پنهون می شدن. من عاشق کارم بودم ولی مجبور به انصراف شدم. بعدا از راه تکنسین IT مدرسه فهمیدم لوازم وای فای دقیقا در همون تاریخی که مریضی من شروع شده بود نصب شده بودن.”

علائم سو بعد از ترک محل کارش بهتر شدن، اما پس از نصب یه هاب اینترنت سریع در خونه شون دوباره برگشتن.

“حالا به سختی میتونم جایی بروم؛ چون وای فای شدیدا گسترده شده. علائم مریضی وحشتناکه، اما وقتی در مورد اونا صحبت می کنم مردم فکر می کنن دیوونه ام.”

شاید دلایل علمی واسه اثبات وجود مریضی ای به اسم حساسیت به امواج الکترومغناطیسی وجود نداشته باشه، ولی سو به نمایندگی از جمعیت رو به رشد مبتلایان به این مریضی میگه:

“واسه ما، این مریضی بسیار هم جدیه.”

/ zoomit.ir

.

منبع :

جمع آوری به وسیله بخش تغذیه سالم زندگی سالم سایت آکا

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *